Hoogste tijd voor een blog van een papa

Welkom in de wereld van een papa. Nee geen mama, want dat zou betekenen dat weer een moeder in de pen klimt en al haar ervaringen over haar achteraf reuze soepele bevalling, het grote genot van borstvoeding geven om 4 uur 's nachts, het geluk van allerlei goedbedoelde adviezen van andere vrouwen of andere zaken rondom het hebben van een kind gaat delen. Sorry, die verhalen zijn er echt meer dan genoeg.

En vaak zijn ze nog alles behalve waar ook volgens mij, want na de geboorte van een kindje wordt alles rooskleuriger voorgesteld dan het in werkelijkheid is. Of zeg ik nu iets geks?Die bevalling deed toch gewoon godsgruwelijk veel pijn? En als je om 4 uur 's nachts aan je 8e nachtvoeding begint, wil je toch ook slapen? En als er weer een wildvreemde vrouw commentaar levert op jouw manier van opvoeden, dan sta je echt wel op het punt om haar een klap uit te delen. Dat lees je alleen nooit. En je leest al helemaal niets over vaders, of het moet iets zieligs zijn. Want wij vormen een beetje het wormvormige aanhangsel, het afvoerputje, dat schepsel dat zijn best doet en dat eigenlijk maar beter niet moet doen. En dus... is het echt de hoogste tijd voor verhalen van een vader. Zonder opsmuk, zonder poespas en wel volledig waar. Welkom bij het papablog!

Negen maanden en een dag geleden veranderde mijn leven voor goed. Dochter Nanna werd geboren en ineens was ik vader. De wereld op zijn kop, want hoe moet het nu verder? Hoe gaat de rest van mijn leven eruit zien? Kan ik dit wel? Kunnen wij dit samen wel? Kunnen we deze stap naar het grote onbekende wel aan? Wat als ik nu een hele slechte vader blijk te zijn? Of dat blijkt dat het hebben van een kind echt verschikkelijk is? Help!

Dat help blijkt best een logische kreet te zijn. Ik wist op dat moment echt helemaal niks, had letterlijk twee luiers verschoond in mijn leven en welke man is nou een expert op het gebied van bevallingen bijwonen? Precies. Ik heb kortom ook alles moeten leren door het te ervaren, heb mijn kop regelmatig gestoten, ben de nodige frustraties tegengekomen op mijn pad en heb vooral heel erg veel plezier in het zijn van papa.

Er is kortom sprake van de nodige ervaring inmiddels. En die ervaring biedt meer dan voldoende stof voor een verhaaltje op zijn tijd. Het papablog is kortom een feit en ik zal mijn best doen om met enige regelmaat in de pen te klimmen. Hoe vaak ik dat doe? Pin me er niet op vast. Ik heb namelijk geen flauw idee hoeveel tijd ik krijg van mijn dochter...

4 januari 2016