Wij werd ik wordt wij?

03-05-2013 12:20

Wij

Nederland, dat was wij. Het kleine landje dat het sinds jaar en dag moet hebben van ondernemen. Van handelen. De zeeën bevaren. Nieuwe werelden ontdekken. Relaties aangaan met sterke bondgenoten. En soms moeten we de grote boze buitenwereld letterlijk van ons afslaan, al duurt dat soms wel 80 jaar. Nederland was altijd wij. Samen dingen doen. Want het is ook wel een beetje saai om in je eentje de wereld over te varen en voet op Amerikaanse of Indonesische bodem te zetten natuurlijk. Laat staan dat een eenling in staat zou zijn geweest om die verrekte Spanjaarden uit ons land te verjagen. Nee, dat moest met zijn allen. Samen is bovendien beter dan alleen. Van je vrienden moet je het hebben. En alleen is ook maar alleen. Uitdrukkingen die niet voor niets zijn ontstaan.
 

Werd ik

Nederland, dat is ik. Tijden zijn namelijk veranderd. Het individu is centraal komen te staan. Ik ben belangrijk. Het gaat om wat ik wil. En je kunt het beter zelf doen, want een ander doet het niet voor je. Ook die uitdrukkingen ontstaan niet voor niets. Waar we vroeger bewust zochten naar iets om bij te horen, met als doel saamhorigheid en samen ergens voor staan, is het nu vaak ieder voor zich. Vakbonden zijn minder populair dan vroeger, de kerk stroomt leeg, de 'oude' omroepen in ons land hebben nu veel minder leden dan pak 'm beet 20 jaar geleden en het is niet meer per se nodig om lid te zijn van een sportvereniging om iets aan sport te doen. Signalen dat we minder ons heil bij anderen zoeken en meer op onszelf aangewezen willen zijn.

Dan sla ik het meest duidelijke voorbeeld van individualisering over: het daadwerkelijk samen leven met anderen. Ik ga niet zeggen dat uit alles blijkt dat we deze kunst uit het oog verloren zijn, maar ik kan wel een hele waslijst aan voorbeelden geven. Even een beperkt rijtje geven dan maar.

  • Vroeger maakten wij samen gebruik van onze wegen. Nu hebben steeds meer mensen het idee dat de weg van hen alleen is. Bumperkleven, toeteren, afsnijden, geen richting aangeven, geen voorrang verlenen en ga zo maar door. Allemaal omdat ik als verkeersdeelnemer het alleenrecht heb op de weg, althans dat is de gedachte.
  • Nog niet eens zo heel lang geleden leefden wij min of meer gebroederlijk samen met elkaar. En als er iets aan de hand was in de buurt, dan werd dat keurig met een praatje opgelost. We zeiden elkaar bovendien ook nog gewoon gedag, gingen bij de buren op de koffie en hielden de wijk netjes en schoon. Zo konden we prima samen leven in en om het huis. Natuurlijk is het nu niet totaal anders, maar de signalen dat het allemaal minder is, zijn er wel degelijk. Meer overlast in de wijk, minder contact met buurtgenoten, meer afval in de straat, scheuren door de wijk en als er onenigheid is met de buren dan praten we het niet uit, maar laten we het ontaarden in ruzies en rechtzaken.
  • Nederland is multicultureel. Er zijn weinig landen in de wereld waar zo veel verschillende nationaliteiten naast en met elkaar leven. Dat was vroeger geen enkel probleem. We waren tolerant en we waren trots op onze multiculturele samenleving. En nu? De populariteit van de PVV zegt denk ik genoeg. We zijn minder tolerant naar mensen met een andere nationaliteit dan de Nederlandse, vinden multiculturaliteit maar niks en willen best met niet-Nederlanders samenleven als het maar niet onze buren zijn. Oh, en ze pikken onze banen in, zijn uitkeringstrekkers en doen er alles aan om zich maar niet aan te passen.

Wordt wij?

Ik kan helaas alleen maar concluderen dat we er niet op vooruit gaan wat dat wij gevoel betreft. Eeuwig zonde. En geen signalen dat deze verandering een halt toe wordt geroepen. Of toch? Op 28 januari van dit jaar werd om 7 uur 's avonds een toespraak uitgezonden. Koninging Beatrix kondigde aan dat zij op 30 april afstand zou gaan doen van de troon. Prins Willem Alexander wordt haar opvolger en zal vanaf dat moment door het leven gaan als Koning. We zijn ruim drie maanden verder en we hebben op 30 april een historische dag beleefd. Even na 10 uur hadden wij een Koning en dat hebben we geweten. Nederland was oranjegekleurd, De Dam in Amsterdam stond vol met toeschouwers die niets van het schouwspel wilden missen en de rondvaart over het IJ was Koninklijke propaganda om je vingers bij af te likken. En eerlijk is eerlijk: ik kreeg er een heerlijk wij gevoel van. Ook weet ik zeker dat ik niet de enige was. Heel veel inwoners van ons prachtige land zullen dit gevoel gekregen hebben. Laten we dit nu vasthouden. Laat dit de opmaat zijn voor verbetering, van het weer echt met elkaar samen leven. Niet ieder voor zich en eigen volk eerst. Ik ben ervan overtuigd dat we het kunnen met z'n allen en ik wil graag mijn steentje bijdragen. Laat ik vandaag maar eens een begin maken en voor de verandering iedereen in mijn straat goedendag zeggen. En voorrang verlenen aan mensen die voorrang hebben, rotzooi in de prullenbak gooien, een verschil van mening netjes uitpraten, enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts. Wie volgt?