Verdrietig

03-09-2015 17:00

Het is woensdagavond 2 september 2015. De babyfoon laat een geluid horen. Er huilt een klein kind, het mijne. Nanna is wakker geworden en ze komt niet meer in slaap. Ik loop de trap op en til haar op uit bed. Haar hoofdje druk ik zacht tegen mijn borst aan. Het is kennelijk precies wat ze nodig heeft om weer in slaap te komen, want ik voel haar lijfje ontspannen en haar ademhaling rustig worden. Zachtjes leg ik haar weer terug in bed en ik doe een lakentje over haar heen. Ik fluister een welterusten en ga naar beneden. Wat ben ik toch een gezegend mens. Zo'n klein en onschuldig mensje dat zich helemaal veilig en vertrouwd voelt bij me en dankzij papa weer heerlijk verder kan dromen.

Tegelijkertijd zit er een brok in mijn keel. Dat is al even zo en wordt enkel versterkt door Nanna die tegen mijn borst in slaap valt, zich volledig veilig voelend. Ik heb namelijk een beeld op mijn netvlies en dat weigert te verdwijnen.

Het begon eigenlijk woensdag al bij het zien van een foto. En na het zien van een andere foto een dag later zou ik haast kunnen denken dat het om een soort macabere en lugubere PR stunt gaat. De gelijkenis is namelijk zo treffend. Een bekende van mij deelde woensdag op Facebook een artikel en de begeleidende foto liet een kind zien, liggend in de branding. Op zijn rug, armen licht gebogen langs het hoofd, gehuld in een donkerkleurige korte broek en een rood t-shirt. Donderdag kwam ik weer een foto tegen, behorend bij een artikel dat op de website van de Volkskrand te lezen was. Ook nu was op de foto een kindje te zien, liggend in de branding. Op zijn buik weliswaar met de handjes langs zijn zij, maar ook nu met een donkerkleurige korte broek en een rood t-shirt aan. Een grap? Of dus die lugubere PR stunt? Was het maar waar. Het is alles behalve grappig en is de bikkelharde realiteit.

Op beide foto's is een verdronken jongetje te zien. De een wellicht amper 10 jaar oud, van de ander weten we inmiddels dat hij Aylan Kurdi heette, 3 jaar oud is geworden en op weg was naar Canada. Eerste horde: De Middellandse zee, over te steken in een gammele boot. Deze eerste horde bleek er al eentje te veel, want het Europese vasteland heeft hij nooit gehaald. En Canada al helemaal niet. Zijn vlucht voor dood en verderf heeft enkel de dood tot gevolg gehad.

Ik krijg het beeld van het aangespoelde ventje maar niet uit mijn kop. Ligt dat aan het feit dat ik zelf net vader geworden ben en mijn lieve dochter boven ligt te slapen? Dat kleine en onschuldige mensje dat nog een heel leven voor de boeg heeft? Ja, daar ligt het zeker aan. En het ligt net zo goed aan het feit dat er nog veel meer mensen in de zoektocht naar een beter leven niet verder komen dan levenloos aanspoelen op een of ander strand.

—————

Terug