Niet zielig!

24-05-2013 15:15

De stijgende werkloosheid in Nederland nodigt uit om een mening te ventileren. Een open deur natuurlijk, en ik doe er zelf bovendien lekker aan mee. In de stukjes die ik schrijf staat het namelijk regelmatig centraal, vaak ook met mijzelf als onderwerp of lijdend voorwerp. Maar er zijn er veel meer die werkloosheid tot onderwerp van blogs, verhalen of opiniestukken maken. Wat daarin opvalt? Het is vaak negatief qua uitgangssituatie en de werkloze wordt afgeschilderd als een sneu en zielig wezen dat wordt uitgebuit en waar je als werkende heel voorzichtig mee om moet gaan. Twee voorbeelden om dit te illustreren.

Zo kwam ik een blog tegen op de website van NRC Handelsblad dat gaat over hoe je een werkloze moet aanspreken als je iemand tegen komt die geen werk heeft. De strekking van het verhaal is dat een simpele vraag als 'Wat doe je in het dagelijks leven?' bij iemand die je niet kent of de vraag 'Hoe gaat het met je zoektocht?' bij een bekende die zonder werk zit volledig in het verkeerde keelgat kan schieten. Daar heb ik maar één antwoord op: dit vind ik volstrekte onzin! Voor mijzelf sprekend kan ik alleen maar zeggen dat ik het juist fijn vinden als mensen vragen hoe het gaat en belangstelling tonen voor mijn zoektocht. Het erover hebben maakt werkloosheid tot een minder beladen onderwerp. Vertellen waar je mee bezig bent is meteen ook een verkapte sollicitatietraining. Het is bovendien leuk om je geboekte successen, hoe beperkt die wellicht ook zijn in aantal, te delen met anderen. En mensen met wie je spreekt over je arbeidsloze situatie kunnen met zeer verrassende, nuttige en verhelderende tips of suggesties komen. Oh, en spreek je een onbekende over het niet hebben van werk, dan kan dat zomaar dat nieuwe contact zijn dat jou op weg helpt richting een nieuwe baan. Dus werkende medemens: spreek ons gewoon aan, laat ons niet links liggen en vraag zeker naar onze arbeidssituatie.

Nog een voorbeeld. Ook dit verhaal heb ik van de website van NRC Handelsblad geplukt. Het schijnt dat werkgevers discrimineren op de duur van iemands werkloosheid. Sollicitanten die zes manden of langer zonder werk zitten, maken simpelweg geen kans. Waarom lees ik dan in de LinkedIn groepen waar ik lid van ben geworden tal van verhalen van mensen die 9 maanden, een jaar, anderhalf jaar of zelfs drie jaar werkloos waren en nu een hele leuke baan vinden? Nu moet dit bericht wel met een korrel zout genomen worden wat mij betreft. Het onderzoek is namelijk uitgevoerd in de Verenigde Staten. Ander land, andere mentaliteit en een andere bedrijfscultuur. Maar dat hier in Nederland over geschreven wordt, zegt echter wel iets. Wellicht bestaat de vrees dat het in Nederland dezelfde kant op gaat. Ik ben niet Roomser dan de Paus en ga niet ontkennen dat hier in Nederland geen sprake van is. In het artikel wordt bovendien aangegeven dat mensen zonder enige werkervaring zelfs de voorkeur krijgen boven iemand met jarenlange ervaring die toevallig werkloos is. Als dat hier gebeurt, eet ik mijn schoen op. Mochten werkgevers toch twijfelen en iemand niet op willen nemen omwille van diens werkloosheid lees dan even het volgende. Iemand die werkloos is, wil maar één ding: een baan. Daarom zal deze persoon tot in zijn tenen gemotiveerd zijn om aan de slag te gaan en om het vervullen van die functie tot een succes te maken. Bovendien is deze persoon door die periode van werkloosheid fris, fit, uitgerust, leergierig en niet vastgeroest in allerlei processen die golden bij de vorige werkgever. Beter kun je het als werkgever volgens mij niet hebben. Discrimineer een werkloze dus niet, maar koester deze en geef die persoon een kans om te bewijzen dat ie van toegevoegde waarde kan en zal zijn.

Dus onbekenden, bekenden, vrienden, familie, werkgevers: met mensen zonder werk is het, buiten het feit dat men op dit moment helaas geen betaalde arbeid verricht, niets mis en ze zijn niet zielig. Sterker nog: ik ben van mening dat de mensen zonder werk de toekomst hebben! Vol energie, hongerig, nadrukkelijk op zoek naar iets nieuws en uitdagends en niet gebonden aan allerlei regels of bedrijfsprocessen. Blijf dus vragen hoe het met ze gaat, blijf ze uitnodigen voor gesprekken en geef ze die kans. Deze zal met beide handen worden aangegrepen.