Lange adem

14-05-2013 13:00

Ik ben op zoek naar werk. Het mag inmiddels wel bekend zijn, dacht ik zo. En ik ben niet de enige die op zoek is naar werk. Ook dat is geen nieuws. De meest recente gegevens laten een tamelijk schrikbarend beeld zien. Nederland telt 643.000 werklozen. Even uitschrijven hoor: zeshonderddrieenveertigduizend werklozen! Vorige week verscheen een bericht in de media dat afkomstig was van ABN AMRO. Het economisch bureau van de bank heeft een rapport uitgebracht met daarin de schrikbarende conclusie dat in 2014 de piek van maar liefst 700.000 werklozen wordt bereikt. Dat is wellicht een wat abstract getal en dus maak ik het wat eenvoudiger. Binnen de beroepsbevolking is dan 1 op de 11 mensen werkloos. Wauw...

Mensen hebben werk of zoeken werk om meerdere redenen. De belangrijkste is natuurlijk geld. Zonder betaald werk geen geld en zonder geld geen mogelijkheid om te voorzien in primaire en secundaire levensbehoeften. De tweede reden is dat we de staatskas moeten vullen. Werken betekent belasting betalen en met die belasting kan de overheid natuurlijk heel veel doen. Veel mensen zijn dit liever kwijt dan rijk wellicht, maar de overheid heeft nu eenmaal geld nodig. Daar komen werkende inwoners van dit land dus goed van pas. Een derde reden is uiteraard tijdverdrijf. Velen halen plezier uit hun werk en beschouwen het dus als zinvol tijdverdrijf. Beter dan thuis zitten en niets doen. Ook hier valt geen speld tussen te krijgen. Zo kan ik nog talloze andere redenen bedenken, maar met deze drie geef ik voldoende argumenten die aantonen dat betaalde arbeid nodig is.

Kortom: (bijna) iedereen die behoort tot de Nederlandse arbeidsbevolking heeft werk en/of zoekt werk. Zie daar maar eens tussen te komen met je CV, brief, LinkedIn profiel, Pinterest pagina of website. Dat is ellebogen gebruiken, zoeken op internet tot je een ons weegt, schrijven, mailen, schaven aan allerlei aangemaakte pagina's om jezelf te presenteren, bellen, reizen, gesprekken voeren, telefoontjes of mailtjes krijgen met positief of negatief nieuws, verlies nemen bij een afwijzing en vooral heel stug doorgaan met datgene waar je mee bezig bent. Opgeven is namelijk geen optie. Niet eens zozeer voor de buitenwacht, die toch ook van je verwacht dat je weer aan de slag gaat, maar vooral ook voor jezelf. Je bent min of meer een gevecht aan het voeren. Jij tegen de rest van alle geschikte kandidaten voor die ene functie die op je ligt te wachten.

Is dit een leuk gevecht? Als je het nuchter bekijkt misschien niet. Het is jij tegen de rest van de wereld en je bent echt ver in de minderheid. Daarnaast is het een gevecht waarbij nogal eens een nederlaag geïncasseerd moet worden: de eerste schifting van brieven overleef je niet, na een gesprek krijg je een nee te verwerken of in het zicht van de haven strand je omdat die ene andere kandidaat in de laatste ronde beter past binnen het bedrijf dan jij. De zoektocht naar een baan is een wedstrijd. Een wedstrijd die lang kan duren, die voor je gevoel soms oneerlijk kan zijn en die geen vaste speelduur heeft. Het kan alleen lang duren, veel langer dan je van tevoren hoopt of denkt. Als ik heel eerlijk ben, dan is dit bij mij ook het geval. Natuurlijk was ik er zeker van dat ik snel iets nieuws zou vinden. Dat snel wordt nu middellange termijn en misschien wel meer dan dat. Het is niet anders. Wat ik wel zeker weet? Ik ga deze wedstrijd winnen! Ik ben namelijk iemand van de lange adem.

 

—————

Terug