Doemscenario?

13-02-2013 14:25

Gisteren werd volop aandacht besteed aan mij bij EenVandaag. Nou ja, aan mij... Het programma liet een item zien over de werkloosheid in Nederland, de verwachtingen voor 2013 en wat nu wel en niet de manieren zijn om aan een baan te geraken. Bekijk het item eerst even en lees daarna verder zou ik zeggen.

 

 

sitestat

(Kun je de video niet afspelen? Klik dan hier om naar het item te gaan op de site van EenVandaag.)

 

De tendens die geschetst wordt, is niet echt rooskleurig te noemen. Nu een half miljoen werklozen en daar komen dit jaar nog eens 100.000 mensen bij. En het aantal beschikbare vacatures gaat verder naar beneden. Werkzoekenden worden kortom alleen maar wanhopiger en werkgevers die op zoek zijn naar nieuw personeel zullen nog meer bedolven gaan worden onder CV's en motivatiebrieven. Ik moet er niet aan denken als ik werkgever was.

 

Hoe somber wil je de verhalen hebben als je zelf werkzoekend bent? Erger dan dit kan ik me haast niet voorstellen. De situatie zal in vroeger tijden heus wel een keertje erger zijn geweest, maar daar heeft de huidige werkloze niet zo heel veel boodschap aan. Die leeft in het hier en nu en ziet met eigen ogen dat de toch al moeilijke onderneming om een baan te vinden enkel heillozer wordt. Daar ben je mooi klaar mee.

 

Bemoedigend werkt het nieuwsitem ook niet, met bijvoorbeeld het verhaal van een man die al vijf(!) jaar werkloos is en al honderden brieven geschreven heeft. Bewonderenswaardig dat hij de moed erin houdt en op zoek blijft naar die ene baan. Ik hoop oprecht dat hij binnenkort aan de slag kan. En dan zijn er de verhalen van werkgevers die soms 200 brieven krijgen en bij wijze van spreken een keuze maken uit deze brieven door te kijken naar het lettertype waarin de brieven zijn opgemaakt. Het moet echt niet gekker worden. Conclusie: brieven schrijven helpt niet. Andere manieren om aan een baan te komen, moeten worden ontplooid, zoals netwerken of bedrijven vragen of je er onbetaald aan de slag kan om nuttige werkervaring op te doen. Alles behalve in de pen klimmen in ieder geval om een motivatie in briefvorm op te stellen.

 

Ik kan me voorstellen dat dit scenario moedeloos maakt. Er voor je gevoel alles aan doen en alles behalve succes hebben. Toch valt hier wat mij betreft wel iets aan nuance in aan te brengen. Er is denk ik verschil tussen personen die starten op de arbeidsmarkt en personen die de nodige ervaring hebben. En er is uiteraard onderscheid te maken tussen branches en sectoren waar de klappen van de crisis heel hard zijn aangekomen en gebieden waar deze klappen veel minder voelbaar waren. In de bouw bijvoorbeeld zijn die tijden bikkelhard en is, vermoed ik, bijna niets te vinden. Dan is het letterlijk zoeken naar een baan in een hooiberg.

 

In het item werd ook een recruiter van Stedin, één van de netwerkbeheerders in Nederland, aan het woord gelaten. Stedin blijkt juist voldoende vacatures te hebben en zelfs met vacatures te zitten waarbij amper een goede sollicitatie per maand binnen komt. Zij geeft ook aan dat in de bijbehorende vacatureteksten sterk de nadruk wordt gelegd op de specifieke eisen wat betreft opleiding, werkervaring en opgedane kennis. Mensen die niet voldoen aan dat profiel maken veel minder kans om uitgenodigd te worden. En daar zit nu net de kneep als je het mij vraagt. Wellicht dat mensen die 20 sollicitatiebrieven per week sturen wel schrijven als een spreekwoordelijke kip zonder kop. De oplossing wat betreft het reageren op vacatures zit misschien wel in selectief zijn. Kritisch zijn bij het lezen van een vacature en jezelf afvragen of deze echt goed aansluit bij wie je bent en wat je capaciteiten zijn. En als dat zo is niet een knip-en-plak verhaal van reeds gemaakte brieven sturen, maar een goede en op maat gemaakte brief sturen. Succes is niet verzekerd, maar de kans op het doorstaan van de eerste selectie is groter. Mits het gebruikte lettertype in de smaak valt van de persoon die deze selectie uitvoert natuurlijk!